19 Ağustos 2026 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan Yargıtay ilâmı, kiracı-ev sahibi uyuşmazlıklarında hak kayıplarını engelleyecek kritik bir içtihat oluşturdu. Ankara Polatlı'da görülen davada bir kiracı, ev sahibinin ara zam talepleri ve baskıları sonucu 2024 yılı Kasım ayına kadar fazladan 9 bin 822 TL ödediğini belirterek paranın yasal faiziyle iadesini talep etti.
Davayı inceleyen Polatlı 2. Sulh Hukuk Mahkemesi, davanın dilekçede "istirdat" olarak adlandırılmasına dayanarak, icra takibi kesinleşmeden ödeme yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verdi. Adalet Bakanlığı’nın kanun yararına temyiz yoluna başvurmasıyla dosya Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin önüne geldi.
Yüksek Mahkeme, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 33. maddesi uyarınca hâkimin tarafların kullandığı terimlerle bağlı olmadığını, olayın hukuki niteliğini resen tayin etmekle yükümlü olduğunu hatırlatarak yerel mahkemenin kararını kanun yararına bozdu.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, yerel mahkemenin usulden ret kararının yanı sıra vekâlet ücreti takdirinde de ağır bir hukuki hata yapıldığına dikkat çekti.
Dava değeri 9 bin 822 TL olmasına rağmen davalı ev sahibi lehine 18 bin TL vekâlet ücretine hükmedilmesinin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’ne açıkça aykırılık teşkil ettiği, reddedilen alacak miktarının üzerinde vekâlet ücreti takdir edilemeyeceği vurgulandı.
Hukukçular, gayrimenkul piyasasında yaşanan fahiş zam baskıları karşısında zorunlu olarak yüksek kira ödemek durumunda kalan kiracıların bu içtihatla korunduğunu belirtiyor.
Mahkemelerin davanın şekline veya dilekçedeki teknik ifadelere takılmadan, sunulan banka dekontları, sözleşme şartları ve fazla tahsilat miktarını araştırarak uyuşmazlığın esasına göre hüküm kurması gerektiği tescillendi.
Yerel mahkemenin ret kararını kanun yararına bozan Yargıtay ilâmı, Türkiye genelindeki tüm sulh hukuk mahkemelerinde görülen benzer kira iadesi davaları için bağlayıcı bir uygulama standardı getirdi.
