Ara tatil başladı. Çocuklar için küçük mutlulukların, aileler için birlikte geçirilecek zamanların planlandığı günlerdeyiz. Kimi çocuk arkadaşlarıyla buluşmanın heyecanını yaşıyor, kimi ailesiyle gideceği gezinin hayalini kuruyor. Anne babalar da çocuklarının bu kısa tatili güzel geçirmesi için kendi imkânları ölçüsünde hazırlık yapıyor.
Biraz dinlenmek, birlikte vakit geçirmek, günlük telaşlardan uzaklaşmak… Hayatın içinde hepimizin ihtiyaç duyduğu güzel şeyler bunlar.
Fakat tam da bu günlerde peş peşe gelen acı haberler, hayatın her zaman bizim yaptığımız planlar doğrultusunda ilerlemediğini bir kez daha hatırlattı.
Malatya’da meydana gelen helikopter kazasında dört askerimizin şehit olduğu haberi hepimizi derinden üzdü. Görevleri başındaydılar. Belki evlerinde kendilerini bekleyen aileleri, çocukları, yarım kalmış planları vardı. Bir başka acı haber ise İzmir Aliağa’daki HABAŞ fabrikasından geldi. Yaşanan patlamada hayatını kaybeden işçiler, bir daha evlerine dönemedi.
O sabah onlar da diğer insanlar gibi evlerinden çıkmışlardı. Belki akşam için bir planları, hafta sonu için düşündükleri bir şeyler vardı. Belki çocuklarına verecekleri bir söz, eşleriyle yapacakları bir konuşma, ertesi güne bıraktıkları küçük işler…
Şimdi o evlerde farklı bir sessizlik var.
Bir tarafta çocuklarının tatilini güzelleştirmek için plan yapan aileler, diğer tarafta sevdiklerinin yokluğuyla yaşamaya çalışan aileler…
Bütün bunları düşünürken insanın aklına şu geliyor: Biz çoğu zaman yarını kendiliğinden gelecek bir gün gibi kabul ediyoruz. Oysa yarın için yaptığımız planların gerçekleşeceğinin hiçbir garantisi yok.
Belki de bu yüzden hayatı yalnızca yetişmemiz gereken işler, tamamlamamız gereken sorumluluklar ve ertelediğimiz hayaller üzerinden değerlendirmemek gerekiyor.
