Her gün onlarca haber okuyoruz. Bir kaza, bir kayıp, bir şiddet olayı, bir felaket… Üzülüyoruz, birkaç cümle kuruyor, bazen tepki gösteriyor, sonra hayatın telaşına geri dönüyoruz. Ertesi gün başka bir haber, başka bir acı…
Belki de üzerinde en çok düşünmemiz gereken konulardan biri, yaşanan acılara zamanla alışmaya başlamamız.
Bir işçinin çalıştığı yerde hayatını kaybetmesi yalnızca bir kaza haberi olarak değerlendirilmemeli. İnsanlar geçimlerini sağlamak, ailelerinin ihtiyaçlarını karşılamak için çalışıyor. Hiç kimse evine ekmek götürmek için hayatını riske atmak zorunda kalmamalı. İş güvenliği, yalnızca tamamlanması gereken bir prosedür değil, doğrudan insan hayatıyla ilgili bir sorumluluk.
Aynı şekilde çocukların şiddet, savaş ve korkuyla büyüdüğü bir dünyayı da sıradanlaştırmamalıyız. Bugün Filistin’de, Gazze’de ve dünyanın farklı bölgelerinde çocuklar güvenli bir evin, sıcak bir yatağın, huzur içinde uyuyabilecekleri bir gecenin hayalini kuruyor. Oysa biz çocuklarımızın tatilde hangi etkinliğe katılacağını, hangi kitabı okuyacağını, nerelere gideceğini konuşuyoruz.
Bunlar elbette güzel şeyler. Ancak bir çocuğun güvenli bir ortamda büyümesinin, eğitim almasının, oyun oynamasının ve geleceğe umutla bakmasının bir ayrıcalık değil, en temel hakkı olduğunu da unutmamalıyız.
Çocuklarımıza yalnızca başarılı olmayı, iyi bir meslek edinmeyi, para kazanmayı öğretmek yeterli mi? Başkasının hakkını gözetmeyi, emeğe saygı duymayı, zor durumda olanı fark etmeyi, bir insanın acısına kayıtsız kalmamayı da öğretmemiz gerekmiyor mu?
Çünkü nasıl bir toplum olacağımız biraz da çocuklarımıza hangi değerleri aktardığımızla ilgili.
Bazen büyük değişimler beklerken en basit sorumluluklarımızı gözden kaçırıyoruz. Birbirimizi dinlemek, karşımızdakine saygı göstermek, bir çalışanın güvenliğini önemsemek, bir çocuğun korkusunu ciddiye almak, yardıma ihtiyacı olan birine el uzatmak…
Bunların hiçbiri küçük şeyler değil.
Ara tatilde çocuklarımız güzel günler geçirsin, ailelerimiz birlikte mutlu anılar biriktirsin. Hayatın güzel taraflarını yaşamaktan vazgeçmeyelim. Ama yaşadığımız güzelliklerin bizi başkalarının hayatına karşı duyarsızlaştırmasına da izin vermeyelim.
Belki de hepimizin biraz daha fazla ihtiyaç duyduğu şey, tam olarak budur: Biraz anlayış, biraz sorumluluk, biraz empati ve her şeyden önce vicdan.
Çünkü hayat yalnızca kendi başımıza gelenlerden ibaret değil. Bazen nasıl bir insan olduğumuz, başkasının başına gelenlere nasıl baktığımızla da belli oluyor.
