Bazı İnsanlar Sessizce İyi Gelir

İnsan en çok hastanede anlıyor bazı şeyleri… Sağlığın ne kadar önemli olduğunu, bir güler yüzün insanı nasıl rahatlattığını…

Çünkü hastane dediğimiz yer sadece tedavi olunan bir yer değil aslında. 

Korkunun da olduğu bir yer. 

Bekleyişin olduğu …

Bazen umudun azaldığı , bazen küçücük güzel bir haberle herkesin derin nefes aldığı bir yer…

İşte tam o karmaşanın içinde sessizce koşturan insanlar var. Bir odadan diğerine yetişen , yorulsa da belli etmemeye çalışan, kimi zaman bir hastanın elini tutan , kimin zaman sadece “ merak etmeyin” diyerek bile karşısındaki insanı rahatlatan hemşireler…

Bence bu meslek biraz kalp işi. Çünkü herkes insanların en zor anlarına bu kadar yakından dokunmaz. 

Kolay görünmüyor zaten. Saatler süren nöbetler, uykusuzluk, yorgunluk, sürekli ayakta olmak… Ama buna rağmen yine de sakin kalmaya çalışıyorlar. 

Bir de işin görünmeyen tarafı var. 

Kendi hayatını çoğu zaman ertelemek…

Bayramları kaçırmak, özel günleri kaçırmak, bazen evladını özlemek… Ama yine de bir hastaya moral vermeye devam etmek. 

Düşününce gerçekten çok ağır bir sorumluluk. Çünkü insanlar bazen ilaçtan önce iyi bir söze ihtiyaç duyuyorlar. Ve hemşireler çoğu zaman bunu fark edip hissettirebiliyorlar. 

Özellikle çocuk hastalar konusunda… Bir çocuğun korkusunu anlayabilmek, ona güven verebilmek gerçekten başka bir sabır istiyor. O yüzden çocuk servislerinde çalışan hemşirelere hep ayrı bir hayranlığım vardır benim. 

Hayatın içinde çoğu şeyi unutuyor insan ama zor zamanında kendisine iyi gelen insanları unutmuyor. Bir bardak su getireni , başını kaldırıp “ nasıl hissediyorsunuz?”  diye soranı , yoğunluğunun içinde bile güler yüz göstermeye çalışanı…

Bugün 12 Mayıs Hemşireler Günü . Belki bir yazıyla emekleri tam anlatılmaz ama yine de şunu söylemek gerekiyor ; 

İyi ki varlar…

Gece gündüz demeden çalışan , sabırla emek veren tüm hemşirelerin günü kutlu olsun…