Değerini Kaybedince Değil Yaşarken Bilmek
Yıllar geçiyor…
İnsan bir gün eski bir fotoğrafın karşısında duruyor.
Belki bir çekmeceyi karıştırırken…
Belki telefonunda eski görüntülere bakarken…
Belki de yıllardır duymadığı bir şarkıyı duyduğunda…
Ve birden geçmişten bir kapı aralanıyor.
İşte o zaman fark ediyor.
Özlediği şeylerin çoğu , bir zamanlar içinde yaşadığı hayatın parçalarıymış.
Bir zamanlar sıkıcı bulduğu günler…
Şikayet ettiği koşuşturmalar…
Bir an önce geçmesini istediği dönemler…
Bugün dönüp baktığında en çok özledikleri oluyor.
Çünkü zaman geçtikçe olaylar siliniyor, duygular kalıyor.
Annenin mutfaktan gelen sesi…
Evdeki telaş…
Kalabalık sofralar…
Çocukların küçücük halleri…
Akşamüstü içilen bir çay…
Herkesin evde olduğu sıradan bir gün…
İnsan aslında bunları özlüyor…
Belki de hayatın en büyük ironisi burada saklı. Değerini en iyi bildiğimiz şeyler, çoğu zaman kaybettiklerimiz oluyor.
Oysa hayat sadece ulaşmaya çalıştığımız hedeflerden ibaret değil. Hayat biraz da şu an elimizde olanları görebilmek. Bir gün özleyeceğimiz şeylerin tam ortasında yaşadığımızı fark edebilmek.
Çünkü yıllar sonra dönüp baktığımızda, bugün sıradan sandığımız pek çok şeyin ne kadar kıymetli olduğunu anlayacağız.
Ve belki o günkü kendimize aynı soruyu soracağız:
“ Madem bu kadar güzeldi neden yaşarken fark edemedim?”
