Köşe Yazarı

Bir Gün Hepimiz Birinin Hayatı Olabiliriz

YAYINLAMA: 01 Haziran 2026 - 15:29

Geçenlerde bir videoya denk geldim. Kalabalık bir kafede insanlar sohbet ediyor , kahveler içiliyor, herkes kendi telaşında… Derken bir adam aniden yere yığılıyor. İlk birkaç saniye kimse ne olduğunu anlamıyor. Bazıları sadece bakıyor, bazıları telefonuna sarılıyor, bazıları panikle geri çekiliyor. Aslında hayat tam da böyle bir şey değil mi? Her şey bir anda değişebiliyor. Kalp krizi, ani kalp durması ya da nefesin kesilmesi… Bunlar artık sadece televizyonda gördüğümüz şeyler değil. Sokakta yürürken, iş yerinde , spor salonunda, hatta aile yemeğinde bile karşımıza çıkabiliyor. İşte tam bu noktada “ temel yaşam desteği” dediğimiz şey devreye giriyor. Kulağa çok tıbbi geliyor olabilir ama aslında mesele bazen sadece bir insanın nefes alana kadar yalnız bırakılmaması. Çünkü ambulansın gelmesi bazen uzun zaman alabiliyor. Ama insan hayatı için dakikalar bile çok büyük önem taşıyor. Önceden ben de “ nasıl olsa sağlıkçılar var” diye düşünürdüm. Ama maalesef ki her yerde bir sağlık çalışanı olmayabiliyor. Ve o anda orada bulunan kişinin ne bildiği gerçekten önemli hale geliyor. Düşünsenize… Bir AVM’de alışveriş yapıyorsunuz. Bir baba çocuğunun elini tutmuş yürürken bir anda yere düşüyor. Ya da sahilde yürüyüş yapan biri fenalaşıyor. Belki okulda bir öğretmen, belki otobüste yaşlı bir amca… Hayat, “ ben hazır değilim” demenizi beklemiyor. Temel yaşam desteği dediğimiz şey ; kalbi duran ya da nefesi kesilen kişiye profesyonel ekip gelene kadar yapılan ilk müdahale aslında. Evet herkes kusursuz yapamaya bilir. Eller titreyebilir, insan korkabilir, yanlış yapmaktan çekinebilir… Ama hiçbir şey yapmadan beklemek bazen en büyük yanlış olabiliyor. Çünkü yaşam , bazen birkaç dakikalık cesarete bağlı kalabiliyor. Bugün bir çok ülkede çocuklara bile temel yaşam desteği eğitimi veriliyor. Çünkü insanlar artık şunu biliyor : İlk müdahaleyi yapan kişi illa doktor olmak zorunda değil. Bir insanın hayatını kurtaran şey bazen sadece orada birilerinin panik yapmadan harekete geçebilmesi oluyor. Ve bence bu konu sadece sağlıkla ilgili değil. Biraz vicdanla ilgili. Biraz sorumlulukla… Biraz da “ ben ne yapabilirim?” diyebilmekle ilgili. Çünkü bazen hiç tanımadığımız bir insan için yere diz çöküp yardım etmeye çalışırsınız… Ve belki de o kişinin hayatında unutulmayacak biri olursunuz. Hepimiz doktor ya da bir sağlık çalışanı değiliz belki ama bir gün bir insanın yaşama tutunmasına yardım edecek kişi olabiliriz. O yüzden bu tür eğitimleri küçümsememek gerekiyor. “ Bana lazım olmaz” dememek gerekiyor. Çünkü hayatın ne zaman ne getireceğini gerçekten bilmiyoruz. Ve bazı bilgiler vardır… Bir gün sadece bilgi olarak kalmaz. Birinin yeniden nefes almasına dönüşür.